همگام با افتاب در سرزمين هجران گام بر مي دارم  اما .افسوس كه خار نگاهشان  تيريست بر قلب زخمي من ..... بله اين است ارمغان بهار روحم به جسم خسته ام

به نام خدا خدايي كه اسمان ابي و زندگي زيبا را خلق كرد تا ما معني طراوت و زندگي را بياموزيم

براي هر كسي زندگي مفهومي دارد  من و هم نوعانم انقدر در استرس و هيجان و جابه جايي زندگي كرده ايم كه برايمان زندگي چون هواپيمايي در حركت  است و هر لحظه ممكن است با سقوطش قلبهاي زيادي را با خود  به جاودانه تسليم كند

هدفم از اين موضوع كه گفتم اين نبود كه مردم خوبم را در تلاتم نشان دهم اين بازي سرنوشت است كه هر ان صفحه سياهي را برايشان مي گشايد

بله هميشه تنهايي .سكوت وتكرار زندگي ما را مي سازد.....  تنهايي قلب را پنهان مي كند اين دليل بر قلب نداشتن ما نيست ......سكوت انسان را بي دست و پا و ضعيف نشان مي دهد اما اين معني ندارد كه ما ضعيف هستيم ما سكوتي داريم بلند تراز فرياد صدايش را خلق خواهد شنيد ........تكرار زندگي را عادي و انسان  را غير خلاق نشان مي دهد اما اين براي ما معني ندارد بلكه زندگي ما تكرار لحظات سخت و مرگ است مرگ عزيزان" گمنامان و شهداي عزيز وطن" تكرار  حقير شدن خرد شدن و شكستن شيشه احساس  مي باشد.   بله زندگي ما اين است... اما اين طور  باقي نخواهد ماند خدايي كه ما را افريده است. جوانان ما " عالمان ما" نجات بخش ملت بزرگ افغان خواهد بود  بدون شك صفحه زرين زندگي براي ما هم ورق خواهد خورد اميد وارم زمانش زودتر فرا برسد به اميد روزي كه كشور ما حتي يك  مهاجر هم نداشته باشد و همگي روي خاك مقدس ميهن عزيزمان نفس بكشيم و در اباداني ان تلاش كنيم به  اميد ان روز